SWF file not found. Please check the path.

Cumbria

      Cumbria - hrabstwo niemetropolitarne w północno-zachodniej Anglii, składające się z sześciu dystryktów niemetropolitarnych. Ośrodkiem administracyjnym jest Carlisle założone w 1092, które jest jednocześnie największym miastem oraz stolicą regionu.


Joomla! LogoCumbria jest trzecim pod względem wielkości hrabstwem w Anglii. Od zachodu jest otoczona przez Morze Irlandzkie, od południa przez hrabstwo Lancashire, od południowego wschodu przez North Yorkshire a od wschodu przez County Durham and Northumberland. Bezpośrednio na północy znajduję się Szkocja. Powierzchnia hrabstwa wynosi 6 768 km² na której mieszka wg danych z 2005r ok 498 800 mieszkańców. Gęstość zaludnienia nie przekracza 73 os./km².
Cumbria jest domem Narodowego Parku Lake District w którym znajdują się najpiękniejsze obszary w Wielkiej Brytanii. Wśród najważniejszych miejscowości w Cumbrii można wymienić także Barrow-in-Furness, Kendal (Lake District), Workington oraz Whitehaven.

 

Hrabstwo składa się z sześciu dystryktów:

  • Barrow-in-Furness
  • South Lakeland
  • Copeland
  • Allerdale
  • Eden
  • Carlisle

Zróżnicowanie etniczne:

  • 96.7% White British
  • 1.7% White Other
  • 0.6% S.Asian
  • 0.5% Mixed Race
  • 0.2% Chinese
  • 0.2% Afro-Carib.
  • 0.1% Other

Dane z 2001r

Kultura i dziedzictwo:

      Przez stulecia Kraina ta była inspiracją i natchnieniem dla wielu pokoleń muzyków, artystów, pisarzy, poetów takich jak William Wordsworth i Beatrix Porter. Na przeważającej powierzchni hrabstwa znajdują się góry, wraz z najwyższym szczytem w Anglii, Scafell Pike o wysokości 978 m.Region ten oferuje także coś więcej niż tylko krajobrazy, kryje w sobie bogate dziedzictwo kulturowe a ostatnio staje się także coraz bardziej znanym ośrodkiem ze znakomitej kuchni lokalnej.


Tutaj również znajdują się miejsca wspaniałego dziedzictwa. W kamiennych kręgach i rzymskich fortach, w historycznych domach i muzeach wciąż można poczuć ducha tamtych czasów. Jednym z nich jest niewątpliwie Mur Hadriana (łac. Vallum Hadriani) - rzymski mur obronny wybudowany w latach 121-129 n.e. na odcinku od Bowness nad zatoką Solway do Wallsend nad rzeką Tyne w czasach cesarza Hadriana. Pomyślany jako zapora przed wojowniczymi plemionami Piktów z Kaledonii, nigdy nie spełnił pokładanych w nim nadziei. Mur Hadriana budowali stacjonujący w Brytanii żołnierze trzech legionów rzymskich, wspomagani przez oddziały pomocnicze. W założeniu konstrukcja miała jedynie utrudniać przemieszczanie się między południową i północną częścią wyspy, a strzec tego miały rozmieszczone co 500 metrów wieże strażnicze i co 1,5 kilometra niewielkie forty. Długość tej budowli wynosiła 117 km, a wysokość ok. 4,5 m. W części wschodniej mur był wzniesiony z kamienia, a w zachodniej z darni. Mur Hadriana stracił na swym znaczeniu (i zaczął popadać w ruinę), gdy następca Hadriana, Antoninus Pius, wybudował na północ od niego nowe fortyfikacje, zwane Murem Antoninusa. Jednak później Rzymianie wyparci z wału Antoninusa powrócili na wał Hadriana, który odnowili. Pozostałości muru Hadriana można oglądać w Housesteads i Great Chesters, są one chronione jako dziedzictwo narodowe.

Copyright © 2008-2017 Polacy w Cumbrii. Wszelkie prawa zastrzeżone.